Ver van huis en toch dichtbij, zo voelt het hier. We zijn een eindje weg maar door de mogelijkheden die het internet biedt lijkt het toch dichtbij. Elke dag spreken en zien we de kinderen via whattsapp video. Dat is natuurlijk erg fijn, echter voel ik bij de dames toch wel dat het gemis groter is door het moederinstinct. Om ze dan weer helemaal op hun gemak en thuis te laten voelen heb ik de perfecte remedie gevonden. ’s Morgens als we in het ziekenhuis aankomen lees ik een stuk voor uit eigen werk. Ik zie ze dan weer helemaal opbeuren om vol goede moet een nieuwe dag te beginnen. Ik vervolg mijn verhaal met jullie reacties waar we alle drie nog blijer van worden, dus blijf ze sturen.

Groen ligt dus, op de MS na blijkt Bianca helemaal gezond en sterk genoeg om te starten. Gedurende de week ben ik er ook wel achter gekomen dat er een hoop dingen zijn waarvan ik moet zeggen: “Da wist ik nie.” Zo vertelde de doctor dat de behandeling die Bianca gaat krijgen ontstaan is door een patiënt die leukemie en MS had. Net als in Nederland waar de behandeling toegepast wordt bij Leukemie patiënten, gebeurt dat hier ook al jaren, maar toen degene met Leukemie en MS na de behandeling nauwelijks tot geen MS activiteit meer vertoonde zijn ze hier verder gaan studeren en zo is het geheel ontstaan.

Maar goed, toen we het goede nieuws kregen moest dat natuurlijk hier ook op gepaste wijze gevierd worden. Waar je Bianca blij mee maakt als we in het buitenland zijn is het bezoeken van marktjes en och daar word ik ook zo vrolijk van. Dus Bianca ingepakt en op naar de markt die in dit geval vlak achter het hotel ligt. Door het winterse weer was er maar, ik denk, een goeie 20% van de kraampjes bezet. Balen man. We zijn met weinig tevreden dus toch voldaan terug naar de hotelkamer om even op te warmen en uit te rusten. De tijd dat Bianca het ziekenhuis eventjes niet meer mag verlaten komt dichterbij. Dus voordat ze op ziekenhuisvoer moet teren hebben we samen even de BurgerKing bezocht.

Na Bianca terug gebracht te hebben naar het ziekenhuis kreeg ik een whattsapp bericht van bepaalde iemanden uit Vlierden. Die zaten in het plaatselijke praatcafé te proosten op het nieuws en een goede afloop van de behandeling. Yvonne en ik dachten wie zijn wij dan om niet mee te proosten op het goede nieuws. In de lobby hebben we onder het genot van een biertje wat zitten ouwe hoeren en zijn we (jullie tijd) op tijd te bed gegaan.

De volgende dag (1 feb.) begint het. Toen wij in het ziekenhuis aankwamen had Bianca al een steroïden-infuus achter de kiezen of beter gezegd; in de aderen. De komende dagen mag ze nog mee naar buiten dus goed ingepakt hebben we haar meegenomen (uiteraard pas nadat ik een stukje uit eigen werk had voorgelezen). Behalve “da ut n bietje dun dur de boks waaide” was het buiten aangenaam. Even wat voorraden ingeslagen uit de supermarkt voor in het ziekenhuis, nog wat windowshoppen en weer terug. Samen nog wat gepraat met de Engelse buurman van Bianca en met elkaar en dan weer terug naar het Hotel.

En dan begint het echt, terwijl ik deze blog aan het schrijven ben begint voor Bianca het echte werk. De komende 4 dagen krijgt ze overdag steroïden en elke avond om 23:00 en ’s nacht om 3:00 stamcel injecties. Dus zet hem op schat, samen slepen we ons hier doorheen. Morgen zijn ik en Yvonne er weer en lees ik weer een stuk uit eigen werk met hopelijk veel support middels reacties.

En voor jou ook heel veel beterschap mams…..