Bijna 2 weken zijn we nu al in Moskou maar mijn Russisch wordt er nog steeds niet veel beter op. ‘Dankjewel’ wordt uitgesproken als ‘spassibas’, dat is er eentje die ik wel weet. Vanmorgen bij het ontbijt snapte de man waar je ‘s morgens een ei door kunt laten bakken en ik elkaar niet helemaal. Ik kwam aanlopen bij zijn kookeilandje en vroeg beleeft om een ei. “What eggs?” zegt hij en kijkt me vragend aan. Er staat een grote mand met eieren dus ik wijs ernaar en zeg “Those eggs”. Ik zie hem denken: O nee weer zo’n domme buitenlander en hij vraagt nogmaals “What eggs?”.  Tja toen wist ik het ook ff niet en wees naar de bakjes met ingrediënten (ham-kaas-tomaat-ui en nog iets groens) om hem duidelijk te maken dat ik dat alles in mijn omelet wilde hebben. Toen hield hij twee eieren omhoog en ik had hem door, ik mijn duim omhoog en mijn 2 eieren omvattende omelet werd gebakken. Een vriendelijke “spassibas” van mijn zijde en ik ging heen.

Twee chemo’s zijn we nu verder en behalve wat vermoeidheid geeft het niet veel last. Aan een kant is de vermoeidheid zelfs prettig; Bianca slaapt veel en rust daardoor goed uit. Het ‘meevallen’ van de chemo komt waarschijnlijk ook door de ervaring die ze hier hebben, ze krijgt namelijk enkele medicijnen die preventief werken zoals: antiviral, antibacterial, antifungal en PPI gastro protection. Ik weet niet precies wat het allemaal is, maar ze doet het er goed op. Verder draaide ik het matras even om toen het bed verschoond werd zodat ze wat fijner kon liggen. Dat bleek een goeie zet want de zuster vroeg of we (ze) een extra matras wilde hebben. Nu ligt er dus nog een extra soort luchtmatras op het bed waarvan je de hardheid kunt instellen, een stuk comfortabeler. Over het eten klaagt Bianca -integendeel tot bijna alle andere HSCT-ers- nog steeds niet. Ze heeft ook geen last van een vreemde smaak in de mond… maar komt die dan hebben we een preventief Smintje. Verder hebben we een laatje waar we af en toe iets uit kunnen halen.

Bij gebrek aan voorleessessies uit eigen werk ben ik aan het grote boek van Isa begonnen. Isa heeft een dikke map samengesteld met wensen van velen van jullie voor Bianca, mij en de kinderen. De map is gevuld met kaarten, wensen, foto’s en tekeningen. Verder staan alle berichten erin die bij de donaties zijn geschreven waarvan ik deze wel een hele mooie, maar vooral bij Bianca passende, vind:  “Hoop dat ik kan bijdragen aan je toch al zo inspirerende positiviteit!”  Verder hebben we dus een aantal wensen zitten lezen waarbij ik soms met een brok in mijn keel zat. Daar had Dolf vroeger toch gelijk: Niet praten met je mond vol. Iedereen bedankt voor deze mooie boodschappen en Isa voor de zorgvuldige samenstelling. Spassibas!

De in bovenstaande afbeelding opgenomen tekening incl. spreuk sprong er voor mij uit; een spreuk die ook niet zou misstaan onder het bordje ‘Vlierden’.

Where life begins and love never ends❤️