Een appje in de morgen is een dag zonder zorgen. Vanaf gisteren krijg ik elke avond een appje met “welterusten, ik ga slapen” en ‘s morgens “het gaat goed, de eerste pil zit er alweer in” of iets vergelijkbaars.

Omdat Yvonne haar dagen in het Russische bijna geteld zijn, zijn we gisteren (zondag) samen nog maar eens hartje Moskou ingedoken. De metro wil voor ons niks meer zeggen dus op naar Vladimir. Wij een kaartje gekocht voor het Kremlin en naar binnen. Er waren nog een kleine 300 Japanners die hetzelfde idee hadden. De kathedralen binnen de Kremlinmuren zijn aan de binnenzijde van onder tot boven beschilderd. Schilderingen die stammen tot vanaf 1550, dus een nieuw likje verf lijkt mij wel gepast. Na het Kremlin nog even de basiliek met de negen torentjes ingegaan dus die kan ook worden afgevinkt.

Het was intussen rond 1 uur dus vlug naar het ziekenhuis. Daar aangekomen ging alles weer zijn gangetje en we troffen weer een blije (tuurlijk omdat ze ons zag) Bianca aan.
Twee collega’s van Bianca waren intussen uit isolatie en zaten op de gang met wat vriendinnen. We hebben even ons Iers en Australisch bijgespijkerd en zijn daarna nog even samen op de kamer gaan zitten. Bianca spreekt blijkbaar enkele buitenlandse dialecten want ze werd af en toe beter begrepen dan wij.

Maandag, het ochtendappje was binnen dus wij gerust aan het ontbijt en op tijd naar het ziekenhuis. Vandaag is de dag: Hélène is jarig, in het ziekenhuis videogewhattsappt maar ook daar geen gehoor of blauwe vinkjes. Maar het andere van vandaag is: de neckline. Ietwat gespannen werd Bianca samen met collega Daniël uit Nieuw Zeeland meegenomen naar een andere afdeling waar ik niet mee naar toe mocht. Een goei half uur later kwam ze weer lachend terug, het stelde niks voor en het eerste infuus steroïde via de neckline loopt al. Het dagelijks aanprikken van infusen is achter de rug, vanaf nu gaat alles via de neckline.

Ruim 28 jaar kennen Bianca en ik elkaar nu. Het begon in de Neerkant in de Treffer. Daarna ga je dan samenwonen en er komt een hond. Toen hebben we samen nog een huis gebouwd en er kwamen 3 mooie zonen. We hebben een caravan gekocht en gaan ieder jaar kamperen. Dan heb je tussendoor van die momenten dat je in de winkel staat voor het rek met matchende trainingspakken. Ik heb Bianca vaak proberen over te halen maar het is er nooit van gekomen. Zelfs nog een poging gedaan voor de aanschaf van dezelfde fietsen maar tevergeefs. Tot op de dag vandaag, de knoop is doorgehakt en vanaf nu hebben we (voorlopig) hetzelfde kapsel.       RESPECT SCHAT……

Foto’s: links – Achterkant van het Nationaal Historisch Museum aan het Rode Plein; rechtsboven – binnenkant van een van de torens van de Basiliuskathedraal; rechtsonder – Michiel & Bianca; voor alle duidelijkheid Michiel links en Bianca rechts 😉