Nou we zijn eruit. Het openbaar vervoer. Die gids van het begin zei: “Je moet bij de metro vragen om een ‘Trojka’ en wat geld erbij leggen dan kom je overal”. Dus de eerste dag toen we naar het ziekenhuis gingen met het openbaar vervoer, ik en Yvonne het metro station in op zoek naar de Trojka. Ik naar dat loket en op mijn beste Engels zeg ik “Two Trojka” en leg Rub. 2000,- (€ 26,-) neer. Ze snapte er helemaal niks van en met wat handgebaren heen en weer werd de dame van het loket erlangs erbij gehaald die wel leek te verstaan wat ik met two bedoelde. Maar niet heus, de rij achter ons werd langer en langer en ik dacht “verrek mar mi oewu Trojka”. Dat gezegd da gedaan, kreeg ik 1 Trojka en Rub. 1900,- terug. Wij in de tram maar weer gewoon betaald en op naar het ziekenhuis.

Gisteravond dus de eerste stamcel-injecties. Ik om 23:15 een appje naar Bianca hoe het was gegaan, 1 grijs vinkje kwam er in beeld. Kan gebeuren, ff geen internet verbinding. Ik lag te kijken naar Voetbal Inside en ondertussen mijn telefoonscherm in de gaten houdend. Dat 2e grijze vinkje kwam maar niet in beeld, laat staan de blauwe. Om 00:37, na VI een 2e appje maar wederom maar 1 grijs vinkje. Na wat woelen toch in slaap gevallen. ’s Nachts werd ik wakker voor ’n toiletbezoek, terug in bed keek ik op mijn telefoon. Het was 3:04, dus op het moment van de tweede stamcelinjectie ervaarde ik een stukje telepathie. Ik denk nou zal ze wel ff op haar telefoon gekeken hebben maar niks, nog steeds maar 1 grijs vinkje. Na een onrustige nacht ’s morgens gebeld maar geen gehoor. Ik werd redelijk paniekerig en appte Yvonne of we zonder ontbijt naar het ziekenhuis konden gaan. Die ging nog ff douchen dus ik moest nog wachten. De telefoon ging: “Hoi, met Bianca. Goed geslapen?”  “UUHH NEE! Heb je mijn apps niet gezien?” “Oo, nee ik kijk net pas op mijn telefoon”. Die was zich van geen kwaad bewust. Maar goed er was ook iets waar Bianca zich druk over maakt….  Vergeet ik niemand bij het kopen van een souvenirtje.

Toch maar gaan ontbijten en op naar het ziekenhuis. Maar niet zonder Trojka,  ons zullen ze niet hebben. Met die ene Trojka weer het metrostation in en toen zagen we wat automaten staan. Het bleek dat we de Trojka daar konden opwaarderen. Nog zo’n ding gehaald en i.p.v. de tram de metro in. Waar ons oriëntatie vermogen boven de grond al wat aan de magere kant is bleek dat onder de grond niet veel beter. Na twee haltes uitgestapt en na wat zoeken de weg naar het ziekenhuis gevonden. In de kamer troffen we een wat vermoeid uitziende maar wel vrolijke Bianca aan. Ze wilde er even uit. We dachten als we dan toch een Trojka hebben dan gaan we ook met de tram. Dit bleek eigenlijk veel beter te gaan dan met de taxi. Terug richting het hotel waar wat winkels zijn en waar we indien nodig ff naar de kamer kunnen. Het was zaterdag, in de verte zagen 2 iemanden dat de markt er veel drukker uitzag. En, ja hoor, weer die kant op. Alle kramen bezet, wat een feest. Naast bont en matroesjka’s hadden ze nu van alles tot aan racketwerpers toe waarmee je dan op de foto kon.

Even uitgerust op de hotelkamer, de tram in en weer op naar het ziekenhuis. Daar waren we net op tijd voor het avondeten van Bianca. Na nog wat gebuurt te hebben zijn we op tijd gegaan zodat ze lekker kon gaan slapen, die volgende injecties waren immers al weer bijna aan de beurt. Wat ik trouwens helemaal vergeten ben te zeggen is haar kamernummer. Voor mensen die een bezoekje inplannen: de deur door op de foto en dan iets verderop links kamer 227.

Verder wil ík ook nog wel 1 souvenir mee naar huis nemen; Dat ben jij zonder MS!